Sadece öğütülmüş tahıl ve su karışımı hamuru pişirerek yapılan pide tipi yassı ekmeğin, en az 30bin yıllık bir geçmişi olduğu varsayılıyor. Cilalı Taş Devri’nde buğday ve arpanın evcilleştirilmesiyle tahıllar ve ekmek temel gıda maddesi olmuş. İnsanların avcılıktan çiftçiliğe geçişinde ekmek çok önemliymiş.

Mayalı ekmeğin ortaya çıkışı da tarih öncesi dönemdeymiş. Günümüzde yapıldığı gibi, Eski Çağ’da da, hazırlanan ekmekten bir parça ayrılarak ertesi günki ekmeği mayalamakta kullanılırmış. O devirlerde bile çok çeşitli ekmek yapılırmış. M.Ö. 5. yüzyılda Atina’da bir fırından ekmek satın alınabilirmiş.

Nesiller boyu, beyaz ekmek zenginlerin tercihiyken, fakirler tam tahıllı ekmek yemiş. Oysa 20. yüzyılın sonlarından itibaren, üstün besin değeri olan tam tahıllı ekmek zenginlerce, beyaz ekmek ise besin değerinden habersiz olan alt tabaka tarafından tüketilir olmuş.

Ekmeğin endüstriyelleşmesi Amerikalı mühendis Rohwedder’in 1928’de ekmeği hem dilimleyen hem de paketleyen makineyi icat etmesiyle başlamış. 1961de İngiltere’de geliştirilen Chorleywood Ekmek Yöntemi, hamuru mekanik imkanlarla daha yoğun çalıştırarak, hem mayalama sürecini çok kısaltmış hem de zayıf (gluten oranı düşük) un kullanımını sağlamış. Karıştırma sürecini kısaltan ve mayalanma sürecini düşüren kimyasal katkı maddelerinin de yardımıyla 3 saatten kısa bir sürede ekmek yapılabilir olmuş.

İşin acıklı yanı, Sevgili Mutfak Dostları, bizler artık gönlümüzün arzuladığı “gerçek ve sıhhatli” ekmekten yoksun kalmaktayız.

Yıllardır ekmek yapanlar, benim 6 ay süren ekşi mayalı ekmek tarifimi oturtma sürecimi en iyi ihtimalle komik, en kötü olasılıkla da beceriksizce bulabilir. 🙂